In het licht van: Complimenten

07-05-2019

Iedereen probeert de dingen die hij moet doen zo goed mogelijk te doen en als dat lukt geeft dat al voldoening genoeg. Zeker als je een psychische aandoening hebt is het geen vanzelfsprekendheid dat je de alledaagse dingen zomaar even doet. Dat geldt ook voor de dingen die je veel vaker doet.

Ik heb mezelf op latere leeftijd weer helemaal het bijhouden van een huishouden moeten bijbrengen. Gelukkig kreeg ik hier goede ondersteuning bij vanuit de RIBW. Maar het moment dat je je huisje weer keurig aan kant hebt geeft veel voldoening. Toch blijf ik het ook op die momenten lastig vinden als mensen binnenkomen en mij complimenteren met het schone en opgeruimde huisje. Ik weet me dan vaak maar moeilijk een houding te geven. Ik heb sowieso moeite om complimentjes te ontvangen.

Datzelfde fenomeen kom ik ook tegen bij het optreden. Afgelopen weekeinde speelde ik in Nijmegen en kreeg van de organisatie te horen dat ze mij als headliner, oftewel als laatste, had geplaatst. Op zich is dat al een compliment. De headliner is namelijk over het algemeen degene die zij de beste van de avond vinden en daarom als afsluiter neerzetten.

Geheel tegen mijn eigen gevoelens in liet ik mij er deze keer geheel niet door beïnvloeden. Normaal zorgt een hoge verwachting van anderen voor een extra stuk spanning, maar deze keer dacht ik "Leuk, ik heb er nog meer zin in." Wat uiteraard mee zal hebben gewerkt was een betere voorbereiding dan normaal, aangezien ik een geheel nieuw stuk wilde uitproberen. Die goede voorbereiding maakte me sowieso al rustig aangezien ik het gevoel had dat het optreden wel goed zou gaan verlopen en de positie van headliner veranderde daar helemaal niks aan.

Toen ik eindelijk aan de beurt was, ging het nog bijna mis. Door de spanning was ik de naam van de presentator vergeten, maar dit wist ik met een leuke grap netjes te corrigeren. Vanaf dat moment was alle spanning verdwenen en kon ik vrijuit spelen. De plek van headliner werd daardoor dan ook uitstekend door mij ingevuld.

Na afloop van de avond kreeg ik een eerste compliment. Ik had een grap gemaakt over de Brexit en daarbij een stuk tekst van het nummer "The Final Countdown" van Europe gebruikt. Als hommage aan mij werd als eerste liedje natuurlijk "The Final Countdown" gedraaid. Een aantal klanten keken naar mij en staken lachend hun duim op.

De organisator, een comedian die al jaren in het vak zit en mij wel vaker had zien spelen, was inmiddels bij me gekomen en complimenteerde me met een sterk optreden. Er had iemand op het podium gestaan die een goede uitstraling had en die heel leuk met het publiek en de situaties speelde. Ik heb haar bedankt voor het compliment en gezegd dat ik het ook een erg prettig optreden had gevonden.

Toen ik het pand verliet via de voordeur stonden daar nog een aantal bezoekers een sigaretje te roken. De eerste sprak me gelijk aan en vertelde dat ze mij 'erg grappig' had gevonden. Zonder rood te worden of me moeilijk een houding weten aan te meten bedankte ik haar voor het compliment. Ze ging nog even door met wat complimentjes en kreeg bijval van enkele omstanders die ook hard hadden moeten lachen om mijn grappen. Zeker tien personen hebben in die korte tijd aangeven dat ze hard hebben moeten lachen om mijn grappen of dat ze me erg grappig hadden gevonden. Telkenmale bedankte ik hen zonder daarbij van kleur te verschieten.

Uiteindelijk had ik al een zeer goed gevoel overgehouden van de avond waarbij ik, kritisch als ik ben, dit keer weinig kon aanmerken op mijn eigen optreden. Ik had ook de complimenten van de organisator en de eigenaar van het pand keurig ontvangen en nu het me ook lukte om de complimenten van het publiek zonder blozen of weg bagataliseren in ontvangst had genomen, was de avond zelfs geweldig geworden.

Complimenten; het is leuk ze te ontvangen, maar tot aan dit weekeinde had ik er altijd erg veel moeite mee om ze te ontvangen. Maybe my final countdown to succes has started. 

EmbE 

Er zijn nog geen reacties

Reageer ook!