In het licht van: stappen vooruit en achteruit

12-03-2019

Het zelfvertrouwen van een cliënt in de GGZ loopt over het algemeen niet over. Sterker nog, door diverse ervaringen uit het verleden hebben de meeste cliënten een negatief zelfbeeld opgebouwd. Het nadeel is dat dit beeld moeilijk is bij te stellen. Voor elke negatieve ervaring moeten een hele batterij aan positieve ervaringen worden geplaatst om deze te neutraliseren.

Ikzelf heb geen goede ervaringen met instanties. Ik zie ze als grote machtsblokken, die voor een groot deel kunnen bepalen hoe ik mijn leven moet inrichten. In mijn geval heb ik altijd getracht deze instanties zoveel mogelijk te mijden, met diverse nadelige gevolgen. 

Toch was ik in mijn contacten met de gemeente op de goede weg. Door altijd de begeleider mee te nemen, deze gesprekken goed te evalueren en het geluk een consulent te treffen die rekening wilde houden met mijn angsten en beperkingen, werden grote stappen gemaakt. 

Ondanks het feit dat deze consulent door promotie niet langer mij kon begeleiden vanuit de gemeente, zag ik nog steeds vooruitgang. De nieuwe consulent leek aanvankelijk op dezelfde wijze te willen werken als haar voorgangster, maar kon dit uiteindelijk toch niet voortzetten.

Wellicht heeft het er mee te maken dat men bij veel GGZ-cliënten aan de buitenkant niet kan zien dat er een aandoening is en wellicht heeft het er ook mee te maken dat onze gesprekken ook prima verliepen. Zelfs zo goed dat ik het er eens op durfde te wagen om alleen zo'n gesprek aan te gaan.

Eigenlijk verliep dit gesprek nog niet eens zo slecht. Althans in mijn beleving. Goed, ik werd even met de neus op feiten gedrukt. In mijn bankafschriften stond een abonnement op een louche buitenlandse loterij en deelnemen aan een loterij mag niet als je een uitkering ontvangt. Ik gaf dan ook aan dat ik deze loterij daarom wilde gaan beëindigen. Helaas kon ik niet aangeven hoe ik bij deze loterij was gekomen en voor het beëindigen zou ik samen met de begeleider dit gaan oppakken. Daarnaast ging het gesprek nog over mijn optredens. Ze wilde weten hoe vaak ik ongeveer optrad en hoe ik aan deze optredens kwam. Ik legde dit keurig uit en gaf verder aan, omdat ze dit vroeg, dat ik er niets aan verdiende.

Achteraf vond ik dat het gesprek vrij goed was verlopen. Ik wist in tegenstelling tot vroeger waar het over was gegaan en was niet volledig dichtgeklapt. Tot dan toe had ik altijd de begeleider nodig gehad om de machtsverhouding te neutraliseren en niet alleen af en toe ja te piepen. Laat staan dat ik zonder begeleiding wist wat er zojuist besproken was. 

Die euforie duurde exact één dag want een dag later kreeg ik een brief waarin ik mij moest verantwoorden. Ik moest maar even aangeven wat die loterij precies inhield en met welk doel ik dat was aangegaan. Daarnaast moest ik een hele administratie inleveren over mijn werk als cabaretier. Ik moest maar even aangeven waar ik sinds 2017 had gespeeld, hoe lang elk optreden had geduurd en wat ik er mee had verdiend. Daarnaast wilde ze nog weten hoe ik aan al deze optredens was gekomen. In mijn beleving wordt door de aanmatigende toon van de brief gewoon gezegd dat het me wordt verboden om überhaupt nog op te treden. 

Dit verbod had te maken met het feit dat ik geen financiën registreer en administratie als één van de grootste stressfactoren beleef. Doordat er nu een hele administratie moest worden bijgehouden om te kunnen optreden werd mij het optreden dusdanig moeilijk gemaakt dat stoppen zelfs een betere optie leek. Zelfs al hielp het optreden bij mijn herstel.

Mijn wereld was dus compleet ingestort en ik heb een dubbele sessie met mijn psycholoog en enkele gesprekken met mijn begeleider nodig gehad om weer enigszins terug te keren in de echte wereld. Als het namelijk aan mij had gelegen had ik de uitkering stopgezet om zodoende van al het 'gezeik' af te zijn. Daarnaast is er het besef dat ik toch nog niet zover in mijn herstel ben dat ik al zelfstandig met financiële zaken bezig kan gaan. Ook dat is toch wel een kleine teleurstelling, maar het levert ook weer een nieuw doel op om aan te werken.

Inmiddels heb ik met veel hulp van de begeleider de benodigde gegevens aangeleverd. Althans qua optredens heb ik netjes alles aan kunnen leveren van 2019. Daarnaast heb ik aangegeven dat ik de agenda's van voorgaande jaren niet meer bezat en niet op de hoogte was van het feit dat ik die administratie moest bijhouden. Qua verdiensten heb ik vermeld dat ik mondjesmaat een reiskosten vergoeding krijg, maar dat die eigenlijk nooit de werkelijke kosten dekt. Kennelijk werd door mijn deelname aan die loterij aangenomen dat ik dan ook wel geld zou verdienen met mijn optredens.

Door dit hele voorval heb ik sindsdien nog maar één nieuw optreden kunnen noteren en die kwam ook nog eens tot stand omdat de organisator erop stond dat ik bij zijn evenement op de planken zou staan. Daarnaast is het vertrouwen in de gemeente enorm gedaald en het is dat mijn begeleider eist dat we een gesprek aangaan met de consulent. Echter zullen de eerstvolgende gesprekken met de gemeente niet meer alleen worden gevoerd en het is nog maar de vraag of ik deze consulent nog kan vertrouwen. In mijn beleving is de brief een dolk geweest die in mijn rug is gestoken.

Toch moet ik me maar vastklampen aan de conclusie van mijn begeleider. In al die jaren heb ik zeker 3 tot 5 stappen voorwaarts weten te zetten en dit voorval zet me 2 stappen terug. Al met al heb ik dus toch vooruitgang geboekt. Rationeel weet ik dat ze gelijk heeft, maar het gevoel wil nog niet helemaal mee. Wellicht helpt een ander voordeel me beter. Dit voorval zou zomaar kunnen leiden tot een geheel nieuw cabaretstuk dat ik in de toekomst op de planken kan gaan spelen. Dat stemt me al een stuk vrolijker. Nu alleen nog het deel van die administratie zien op te lossen.

EmbE 

 

 

 

Er zijn nog geen reacties

Reageer ook!