In het licht van: Nieuw begin

15-01-2019

Voor de meeste cliënten zal dit niet zo heel vreemd klinken, maar ik ben blij dat we alle feestdagen weer achter de rug hebben. Ik ben zelf niet zo'n hele grote fan van Kerstmis en Oud & Nieuw vanwege alle verplichtingen die daar aan hangen. Vaak gaan ze ook gepaard met het uitspreken van goede voornemens en en passant wordt er dan gememoreerd dat het toch ook fijn zou zijn als ik het ook iets gemakkelijker zou krijgen.

Vooral dat laatste is iets waar ik maar niet aan kan wennen. Het feit dat ik een psychische aandoening heb wordt vaak gedramatiseerd. Zelf heb ik er inmiddels goed mee leren leven en heb ik het zelfs tot een kracht gemaakt door er op het podium over te hebben en tot iets grappigs te maken, maar voor anderen blijft het toch lastig om er iets positiefs in te zien. 

De feestdagen aan het einde van een jaar zijn dan het uitgesproken moment om het toch maar weer eens over de aandoening te hebben. In de rest van het jaar wordt het liever vermeden of zelfs doodgezwegen, maar bij Kerst en Oud & Nieuw is het toch vaak een onderwerp van het gesprek. Dan komt dat weemoedige gevoel bij anderen naar boven en moet ook even gedacht worden aan mij en hoe moeilijk ik het wel moet hebben doordat ik 'anders' ben.

Op zich heb ik er over het algemeen geen moeite mee om over mijn aandoening te praten. Ik loop er zelfs mee te koop op het podium, dus het is geen onderwerp wat ik wil vermijden. Maar tijdens de feestdagen is dat toch anders. Het idee dat mensen mij zielig vinden en met mij te doen hebben stuit me tegen de borst. En misschien ook wel omdat het mensen zijn die dicht bij me staan.

Juist bij die gesprekken vind ik het dan moeilijk me te moeten verdedigen en aan te geven dat het allemaal wel meevalt. Ik ben dan toch een beetje bang de ander te beledigen en niet in zijn waarde te laten terwijl dat eigenlijk niet eens wederzijds is, want die ander heeft mij ook niet in mijn waarde gelaten met zijn welgemeende hoop op betere tijden voor mij.

Meestal troost ik me dan met de gedachte dat ook deze periode wel weer overwaait en we spoedig weer terugkeren naar de normale gang van zaken waarin mijn psychische aandoening weer als 'normaal' gezien wordt en waarbij het onderwerp weer op een meer neutrale wijze in plaats van de medelij wekkende wijze wordt aangesneden. 

En die periode is dan nu toch weer aangebroken. De rust is wedergekeerd en ik kan nu oprecht zeggen "Het is gelukkig nieuwjaar."

EmbE

Er zijn nog geen reacties

Reageer ook!